Verhalen van klanten


Ik en de elektronen

Ik kocht een elektrische auto en ik ben er gek op

Sid Schwab
9 mei 2014

Ik heb iets gedaan wat helemaal niet bij me past en ik kan nog niet geloven dat ik het gedaan heb. Ik heb een Tesla Model S volledig elektrische auto gekocht. Ik. Ik draag jeans. Ik koop ze in de uitverkoop. Samen met mijn shirts, Eddie Bauer, 40 procent korting eindejaarsuitverkoop. Ik verwaarloos mijn sokken. De eerste auto die ik kocht, hield ik 20 jaar aan, liet de motor reviseren na 320.000 km, liet hem uiteindelijk overspuiten en doneerde hem aan onze plaatselijke Little League veiling. Mijn meest recente auto kocht ik tweedehands, reed er bijna 20 jaar in, en voegde 375.000 km toe aan de 32.000 die al op de teller stonden. De auto van mijn vrouw is onlangs de 160.000 km gepasseerd.

Een aantal jaren geleden, had ik een gebruikte Jaguar XJ 6, Vanden Plas, van 1987, het laatste stijljaar van de mooiste auto die de Britten ooit gemaakt hebben. Hij kostte minder dan als ik een nieuwe Honda gekocht had, maar na twee dagen bracht ik hem terug. Waarom? Omdat ik niet aan het idee kon wennen dat men mij zag als een rijke dokter die rond paradeerde in een dure auto. Ik vond hem echter mooi, voor die paar uren.

Toen de leeftijd voor mijn oude auto begon te tellen, begon ik te overwegen door welke ik deze zou gaan vervangen. Ik heb altijd van Beemers gehouden (die eerste auto was een 1600 uit 1972), vooral van hun M-versies, maar ik wist dat ik nooit zoveel aan een auto zou uitgeven. Ik had bijna besloten een Mazda 3 aan te schaffen, een van de beste auto's van dat moment voor een aantrekkelijke prijs. Maar een aantal maanden geleden, zonder aanwijsbare redenen, begaf ik mij naar de Tesla man op de jaarlijkse autoshow in Seattle, en voordat ik het wist, meldde ik mij aan voor een proefrit in de volgende week.

Ik besteedde wat tijd aan het lezen over de technologische tovenarij van de auto, dus tegen de tijd dat we door het verkeer in het centrum van Bellevue kropen, was er niet veel dat Tom, de "adviseur" mij hoefde uit te leggen wat ik al niet wist. Toen draaiden we de Interstate 90 op. "Ziet er rustig uit op de HOV laan," zei hij. "Waarom trap je hem niet in?" Dat deed ik. Op dat moment zeiden mijn vrouw en ik tegelijkertijd iets wat hij zeker een aantal keren per dag hoort: "ALLEMACHTIG!!!"

De Tesla is een grote auto, een familie auto, een hatchback die gemakkelijk plaats biedt aan vijf volwassenen, en die plaats heeft voor een derde rij van naar achteren gerichte kinderzitplaatsen. Hij is prachtig en strak, maar op het eerste gezicht zou je niet meteen aan een raket denken. En dat is hij. Met zijn sterke elektrische motor gaat hij als de brandweer, accelereert hij naadloos, directe aandrijving, geen geschakelde versnellingen. De kracht is er, direct, bij alle snelheden. Er is niets vergelijkbaars. En heb ik al gezegd dat hij prachtig is?

Ik vind alles mooi eraan. Van binnen is hij comfortabel en een beetje exotisch; alle besturing zit in een groot touch screen, dus geen wijzers of knoppen. Hij is kaal en schoon en elegant. Hij gaat. Hij wil lopen, vraagt daarom, en doet dit met een bijna griezelige stilte, duwt de passagiers met G-kracht in de stoelen alsof ze door een onzichtbare hand geduwd worden. Twee handen. Echt sterke handen.

En hij is prachtig.

Dus las ik meer, bekeek video's, ging terug voor nog een paar proefritten, zei tegen mijzelf dat het geen zin had zoveel geld aan een auto uit te geven, aan geen enkele auto. Maar hij kreeg me te pakken. Het idee nooit geen benzine meer hoeven te gebruiken, in te kunnen pluggen in mijn garage en elke morgen over een volle "tank" te beschikken, meer dan 400 km te kunnen rijden zonder opnieuw op te laten, sprak mij aan. Ik verwonderde me erover hoe ze vanuit het niets kwamen met een auto die zowat elke prijs die er te winnen is gewonnen heeft; en ik genoot van het netwerk van Superchargers dat ze bouwden, alleen voor Tesla's, gratis, snelste op de planeet. Een paar koppen koffie en daar ga je. Mensen hebben dwars door de VS en terug gereden, alleen met behulp van Superchargers, nooit een dubbeltje uitgegeven aan "brandstof", en geen milligram uitstoot geproduceerd.

Ik heb niet dat bevangen gevoel dat ik met de Jaguar had. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik aan de andere kant van de vijftig ben. Misschien omdat ik geloof dat door mensen geproduceerde koolstofuitstoot het meest gevaarlijke is wat er in de wereld gebeurt. Of misschien omdat ik eindelijk de genotzuchtige hufter ben die ik nooit dacht te zullen worden. Als dat het geval is, heb ik daar vrede mee.

Sid Schwab is een chirurg die voor 85% met pensioen is en die van schrijven houdt.

Dit artikel verscheen eerst op ReadWave.com


X Deutschland Site Besuchen